12 ژانویه 2023- یک تحقیق جدید نشان داد که مهارکننده‌های SGLT-2 ترکیب بدنی افراد مبتلا به دیابت نوع 2 را از طریق بهبود وزن بدن، شاخص توده بدنی، اندازه ی دور کمر، میزان چربی احشایی، میزان چربی زیر جلدی، درصد چربی بدنی و کاهش توده چربی، بهبود می‌بخشند، اما همچنین سبب کاهش توده عضلانی در این افراد می شوند که باید در هنگام تجویز مد نظر قرار گیرد. نتایج این مطالعه در مجله PLOS ONE منتشر شد.

دیابت نوع 2 با چاقی سارکوپنیک(عضله کم، چربي بيشتر) مرتبط است. در ارزیابی دیابت نوع 2 و چاقی سارکوپنیک(SO)، عواملی مانند اندازه گیری ترکیب بدنی از جمله وزن بدن، شاخص توده بدنی، اندازه ی دور کمر، درصد چربی بدن، توده چربی، توده عضلانی، بافت چربی احشایی و بافت چربی زیر جلدی، نقش مهمی ایفا می کنند. مطالعات اثر کاهش وزن مهارکننده‌های کو‌ترانسپورتر 2 سدیم-گلوکز(SGLT-2)  را نشان داده‌اند. اما مهارکننده‌های SGLT-2 به دلیل افزایش خطر سارکوپنی باید با احتیاط تجویز شوند. از آنجایی که در مورد اثر مهارکننده‌های SGLT-2 بر ترکیب بدن در دیابت نوع 2 ابهاماتی وجود داشت، دکترRunzhou Pan  و همکارانش یک متاآنالیز از کارآزمایی‌های تصادفی‌ و کنترل ‌شده برای ارزیابی اثر مهارکننده‌های SGLT-2 بر ترکیب بدنی در دیابت نوع 2 انجام دادند.

محققان با استفاده از کلید واژه‌های مورد نظر، پایگاه های PubMed، کتابخانه کاکرین، Embase و پایگاه‌های داده Web of Science را جستجو کردند. برای انجام تحلیل های آماری از نرم افزارReview Manager  نسخه 5. 3 استفاده شد. برای نتایج پیوسته، تفاوت میانگین وزنی (WMD) با فاصله اطمینان 95 درصد  (CI) برای مقایسه استفاده شد و بدون توجه به ناهمگونی، از مدل اثرات تصادفی استفاده شد. ناهمگونی مطالعات با آماره I2 ارزیابی شد. از Funnel plots برای ارزیابی سوگیری انتشار استفاده شد.در کل هجده مطالعه با 1430 شرکت کننده معیارهای لازم برای قرار گرفتن در این متاآنالیز را داشتند.

نتایج این متاآنالیز نشان داد که مهارکننده های SGLT-2 به طور قابل توجهی وزن بدن، (تفاوت میانگین وزنی : 2.73- کیلوگرم)؛ شاخص توده بدنی(تفاوت میانگین وزنی : 1.13- کیلوگرم بر مترمربع)؛ اندازه ی دور کمر(تفاوت میانگین وزنی :2.20 - سانتی متر)، مساحتچربی احشایی (تفاوت میانگین: 14.79- سانتی مترمربع)؛ مساحت چربی زیر جلدی(تفاوت میانگین وزنی: 23.27- سانتی متر مربع)؛ توده چربی (تفاوت میانگین وزنی: 1.16- کیلوگرم)؛ درصد چربی بدن (تفاوت میانگین وزنی: 1.50- درصد)؛ توده بدون (تفاوت میانگین وزنی:0.76- کیلوگرم)؛ توده عضلانی اسکلتی (تفاوت میانگین وزنی:1.01- کیلوگرم) را کاهش دادند.

بنابراین، در مقایسه با سایر عوامل هیپوگلایسمی، مهارکننده‌های SGLT-2 نه تنها BW، BMI، WC، VFA، SFA، PBF، FM، و LM را کاهش می‌دهند، بلکه تأثیر نامطلوبی در کاهش توده عضلانی اسکلتی(SMM) به میزان بیشتری داشتند. بنابراین، مطالعات بیشتری برای انجام یک تجزیه و تحلیل عمیق از مهارکننده های SGLT2 بر توده عضلانی اسکلتی مورد نیاز است، اما تا آن زمان باید در هنگام تجویز مهارکننده‌های SGLT-2 در دیابت نوع 2، اثرات نامطلوب این داروها بر کاهش توده عضلانی اسکلتی در نظر گرفته شود.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/sglt2-inhibitors-improve-total-body-composition-except-muscle-mass-in-type-2-diabetes-patients-105473